Przewodniki i Mapy z Beskidu Małego

Zwolennikom przygody z plecakiem zalecamy zarówno bezpieczne szlaki, jak i zapuszczone kąty Beskidu Śląskiego, Żywieckiego i Małego. Poczuj się rzeczywiście wolnym na łonie beskidzkiej natury, w urokliwych górach nie obleganych przez tłumy wędrujących turystów. Bogactwo tutejszej fauny pozytywnie Cię zaskoczy. W drogę!

Beskid Śląski

Beskid Śląski jest najbardziej na zachód wysuniętym pasmem polskich Beskidów. Od zachodu ograniczony jest doliną Olzy, leżącą na tym odcinku już po stronie czeskiej. Od wschodu natomiast opada stromo do okazałego zniżenia Kotliny Żywieckiej. Od okolicznych grup górskich rozdzielają go intensywne obniżenia: na południu Przełęcz Zwardońska i dolina Soły odcinają go od Beskidu Żywieckiego, na wschodzie obszerna Brama Wilkowicka i dolina Białej – od Beskidu Małego. Ku północy Beskid Śląski opada skarpowym, strzelistym progiem ku delikatnie pofalowanej wyżynie Pogórza Śląskiego. W ten sposób ograniczona grupa górska tworzy nawet zwarty masyw, w głąb którego wdzierają się trzy szerokie doliny, rozdzielając go na odrębne pasma. Najwybitniej na zachód, wzdłuż granicy polsko-czeskiej, ciągnie się Pasmo Stożka i Czantorii, zdumiewający grzbiet, przebiegający południkowo, ograniczony od wschodu głęboką doliną Wisły. Najwyżej umiejscowionym wierzchołkiem jest Wielka Czantoria (995 m n.p.m.), wyraźnie zaznaczona w terenie, ku północy schodząca ponad 600-metrowym progiem. Na południe od niej grzbiet ciągnie się przez duże obniżenie przełęczy Beskidek (684 m n.p.m.), dalej podnosząc się sukcesywnie przez Soszów Wielki (885 m n.p.m.), Cieślar (920 m n.p.m.), aż po Wielki Stożek (978 m n.p.m.). Następnie wykręca obszernym łukiem ku wschodowi i na szczycie Kiczor (989 m n.p.m.) wydziela się. Na południe stromo opada ku przełomowemu odcinkowi doliny Olzy, a ku wschodowi miękko obniża się na okazałe siodło przełęczy Kubalonka (761 m n.p.m.), która łączy Pasmo Czantorii i Stożka z Pasmem Wiślańskim. W stronę doliny Wisły pasmo nie wysyła wybitniejszych grzbietów, natomiast ciekawe są grzbiety odchodzące na zachód, już po stronie czeskiej. Warto jeszcze nadmienić o znajdujących się na północ od Wielkiej Czantorii małych kulminacjach Tułu (621 m n.p.m.) i Jasieniowej (520 m n.p.m.), o kompletnie innej strukturze geologicznej – wśród piaskowców występują tu ponieważ, niespotykane nigdzie indziej w takich ilościach, wapienie, wskazywane wapieniami cieszyńskimi.

Beskid Żywiecki

Beskid Żywiecki jest najwyższą grupą górską polskich Beskidów, a dodatkowo trzecim co do wysokości masywem w całych Karpatach Zachodnich. Tutaj wznoszą się szczyty Babiej Góry i Pilska, które jako jedyne w Beskidach Zachodnich wyrastają ponad górną barierę lasu. Jest to pasmo bardzo zróżnicowane i kolosalne, a odległość pomiędzy skrajnymi punktami jego obrębu przekracza 60 km. To jeden z najładniejszych regionów górskich w Polsce i równocześnie świetny obszar do odbywania włóczęg. Beskid Żywiecki rozciąga się pomiędzy Przełęczą Zwardońską (675 m n.p.m.) a doliną Skawy i jej napływu Bystrzanki w okolicach Jordanowa. Niektórzy geografowie do tej grupy górskiej zaliczają także niskie grzbiety ciągnące się pomiędzy doliną Bystrzanki a Przełęczą Sieniawską (719 m n.p.m.). Jednakże obszary te absolutnie odbiegają charakterem krajobrazu i wysokością od pasm położonych mocniej na zachodzie, zwane są często Bramą Sieniawską albo Pogórzem Orawsko-Jordanowskim (faktycznie, ich pejzaż przypomina raczej pogórza niż Beskidy), dlatego nie opisujemy go w naszym przewodniku. Intensywne przełęcze rozdzielają Beskid Żywiecki na kilka mniejszych grup. Są to, kierując się od zachodu: Pasmo Wielkiej Raczy i Rycerzowej (zwane popularnie Workiem Raczańskim), Grupa Pilska i Lipowskiej, Pasmo Jałowieckie, niewielki powierzchniowo, jednakże zdumiewający masyw Babiej Góry i najmocniej na wschód wysunięte Pasmo Polic (niekiedy te trzy już ostatnie grupy zwane są łączną nazwą Pasma Babiogórskiego).

Beskid Mały

Beskid Mały, mimo iż umiejscowiony blisko sporych aglomeracji miejskich, jest – z wyjątkiem grupy Magurki Wilkowickiej, wznoszącej się bezpośrednio nad Bielskiem-Białą – względnie rzadko odwiedzany, choć to pasmo bardzo interesujące. Beskid Mały stanowi dość zbitą, niedużą obszarowo grupę górską. Od zachodu, przez ogromne obniżenie Bramy Wilkowickiej i dolinę rzeki Białej, graniczy z Beskidem Śląskim. Na południu mieści się Beskid Żywiecki, a na wschodzie, za głęboką doliną Skawy, Beskid Makowski. Na północ Beskid Mały opada ku miękko pofalowanemu terenowi Pogórza Śląskiego. W zachodniej części to przejście jest nader intensywne, na wschodzie zaś łagodniejsze. Są to raczej małe góry, nieprzekraczające 1000 m n.p.m. Zaliczamy do nich dwa pasma – przecięte doliną Soły Pasmo Magurki Wilkowickiej i Czupla jak również Pasmo Łamanej Skały. W turystyczne granice Beskidu Małego złączyć można także dwa nieduże pasemka – Pasmo Pewelskie i Pasmo Żurawnicy, ze względów geologicznych zaliczane częściej do Beskidu Makowskiego.

Gruntownie oryginalny sposób zaprezentowania i wizytowania gór, w jakim opisowi przedkładanych wędrówek służą barwne mapki i profile terenu - wstępny rzut oka na nie wystarczy, by przekonać się, czy mamy do czynienia z propozycją spaceru, czy autentycznej górskiej wycieczki. W orientacji w terenie pomagają znaki graficzne przy opisie trasy i profilu - wierzchołków, schronisk, węzłów szlaków turystycznych, a zdobywającym górskie odznaki turystyczne przyda się punktacja GOT. Piękne, kolorowe fotografie sprawiają, że książka staje się równocześnie swoistym albumem. Nie zabrakło też planów większych miast obszaru jak również wiadomości krajoznawczych i praktycznych o terenach, które przemierzamy. Barwnej, przyciągającej szacie graficznej towarzyszy tekst napisany przez profesjonalistów - przewodników górskich, którzy nie raz przedeptali rekomendowane szlaki. Liczy się również wygoda użytkowania przewodnika na spirali - nie trzeba martwić się o połamanie grzbietu czy niemożność kompletnego otwarcia przewodnika.

http://bezdroza.pl/view/8033I/BGBSZ1.htm

Beskid Mały Najpiękniejsze to co pod nosem